Anna Enquist
Jaar: 2011 – Pagina’s:216 – Sterren:5
Twaalf keer tucht betekent twaalf keer de rauwe waarheid. Mensen die hun (relatieve) geluk zo dicht genaderd lijken te zijn, maar uiteindelijk hardhandig door het leven op hun plaats worden gezet. Alsof het een mens nu eenmaal niet is vergund om zijn geluk te bereiken. Er is altijd die eeuwige, harde realiteit.
Zo verhaalt Anna Enquist over mensen in de oorlog die na een wonderlijke hereniging door dom ongeluk hun geliefde verliezen. Of over een man die naar het onbekende Amerika vlucht en daar zijn reservekapitaaltje afhandig wordt gemaakt en linea recta wordt teruggestuurd. En over een arts die zijn beroepsmoraal boven zijn persoonlijke moraal stelt en een vijandelijke militair professioneel aan zijn hersenen opereert, om vervolgens zelf afgevoerd te worden.
Het zijn verhalen die beklijven. Enquist weet met eenvoudige bewoordingen een indringende geschiedenis te vertellen. Ook het verhaal van haar verongelukte dochter komt aan bod. Van het moment dat zij sterft, weet de schrijfster een bijna magisch moment te maken, al blijft het een onoverkomelijke klap. Ook de helende kracht van muziek zoals ze eerder in Contrapunt beschreef, vlak na het ongeluk, komt in sommige verhalen in deze bundel weer terug.
De tucht die de personages in de verhalen in hun leven treft, lijkt ook van toepassing op de schrijfster zelf. Het vormt voor haar een vorm van overleven om zich in de muziek of de literatuur te storten. In beide creatieve processen zet zij de situatie naar haar hand. Toch lijkt het leven haar de baas. Geen vrolijke, maar wel onontkoombare verhalen.

Anna Enquist
Jaar: 2011 – Pagina’s:216 – Sterren:5
Twaalf keer tucht betekent twaalf keer de rauwe waarheid. Mensen die hun (relatieve) geluk zo dicht genaderd lijken te zijn, maar uiteindelijk hardhandig door het leven op hun plaats worden gezet. Alsof het een mens nu eenmaal niet is vergund om zijn geluk te bereiken. Er is altijd die eeuwige, harde realiteit.
Zo verhaalt Anna Enquist over mensen in de oorlog die na een wonderlijke hereniging door dom ongeluk hun geliefde verliezen. Of over een man die naar het onbekende Amerika vlucht en daar zijn reservekapitaaltje afhandig wordt gemaakt en linea recta wordt teruggestuurd. En over een arts die
zijn beroepsmoraal boven zijn persoonlijke moraal stelt en een vijandelijke militair professioneel aan zijn hersenen opereert, om vervolgens zelf afgevoerd te worden.
Het zijn verhalen die beklijven. Enquist weet met eenvoudige bewoordingen een indringende geschiedenis te vertellen. Ook het verhaal van haar verongelukte dochter komt aan bod. Van het moment dat zij sterft, weet de schrijfster een bijna magisch moment te maken, al blijft het een onoverkomelijke klap. Ook de helende kracht van muziek zoals ze eerder in Contrapunt beschreef, vlak na het ongeluk, komt in sommige verhalen in deze bundel weer terug.
De tucht die de personages in de verhalen in hun leven treft, lijkt ook van toepassing op de schrijfster zelf. Het vormt voor haar een vorm van overleven om zich in de muziek of de literatuur te storten. In beide creatieve processen zet zij de situatie naar haar hand. Toch lijkt het leven haar de baas. Geen vrolijke, maar wel onontkoombare verhalen.

Anna Enquist
Jaar: 2011 – Pagina’s:216 – Sterren:5
Twaalf keer tucht betekent twaalf keer de rauwe waarheid. Mensen die hun (relatieve) geluk zo dicht genaderd lijken te zijn, maar uiteindelijk hardhandig door het leven op hun plaats worden gezet. Alsof het een mens nu eenmaal niet is vergund om zijn geluk te bereiken. Er is altijd die eeuwige, harde realiteit.
Zo verhaalt Anna Enquist over mensen in de oorlog die na een wonderlijke hereniging door dom ongeluk hun geliefde verliezen. Of over een man die naar het onbekende Amerika vlucht en daar zijn reservekapitaaltje afhandig wordt gemaakt en linea recta wordt teruggestuurd. En over een arts die zijn beroepsmoraal boven zijn persoonlijke moraal stelt en een vijandelijke militair professioneel aan zijn hersenen opereert, om vervolgens zelf afgevoerd te worden.
Het zijn verhalen die beklijven. Enquist weet met eenvoudige bewoordingen een indringende geschiedenis te vertellen. Ook het verhaal van haar verongelukte dochter komt aan bod. Van het moment dat zij sterft, weet de schrijfster een bijna magisch moment te maken, al blijft het een onoverkomelijke klap. Ook de helende kracht van muziek zoals ze eerder in Contrapunt beschreef, vlak na het ongeluk, komt in sommige verhalen in deze bundel weer terug.
De tucht die de personages in de verhalen in hun leven treft, lijkt ook van toepassing op de schrijfster zelf. Het vormt voor haar een vorm van overleven om zich in de muziek of de literatuur te storten. In beide creatieve processen zet zij de situatie naar haar hand. Toch lijkt het leven haar de baas. Geen vrolijke, maar wel onontkoombare verhalen.

Anna Enquist
Jaar: 2011 – Pagina’s:216 – Sterren:5
Twaalf keer tucht betekent twaalf keer de rauwe waarheid. Mensen die hun (relatieve) geluk zo dicht genaderd lijken te zijn, maar uiteindelijk hardhandig door het leven op hun plaats worden gezet. Alsof het een mens nu eenmaal niet is vergund om zijn geluk te bereiken. Er is altijd die eeuwige, harde realiteit.
Zo verhaalt Anna Enquist over mensen in de oorlog die na een wonderlijke hereniging door dom ongeluk hun geliefde verliezen. Of over een man die naar het onbekende Amerika vlucht en daar zijn reservekapitaaltje afhandig wordt gemaakt en linea recta wordt teruggestuurd. En over een arts die
zijn beroepsmoraal boven zijn persoonlijke moraal stelt en een vijandelijke militair professioneel aan zijn hersenen opereert, om vervolgens zelf afgevoerd te worden.
Het zijn verhalen die beklijven. Enquist weet met eenvoudige bewoordingen een indringende geschiedenis te vertellen. Ook het verhaal van haar verongelukte dochter komt aan bod. Van het moment dat zij sterft, weet de schrijfster een bijna magisch moment te maken, al blijft het een onoverkomelijke klap. Ook de helende kracht van muziek zoals ze eerder in Contrapunt beschreef, vlak na het ongeluk, komt in sommige verhalen in deze bundel weer terug.
De tucht die de personages in de verhalen in hun leven treft, lijkt ook van toepassing op de schrijfster zelf. Het vormt voor haar een vorm van overleven om zich in de muziek of de literatuur te storten. In beide creatieve processen zet zij de situatie naar haar hand. Toch lijkt het leven haar de baas. Geen vrolijke, maar wel onontkoombare verhalen.

Beste lezer,
Na twee jaar schrijven en bijna 100 recensies verder denk ik er serieus over om met dit weblog te stoppen. Ik vind het nog wel leuk om te doen, maar merk dat mijn leesgedrag er sterk door bepaald wordt.

Zo zal ik niet snel meer een dikke pil pakken, omdat ik daar meer tijd voor nodig heb en er dus niet zo snel een recensie over kan schrijven. Terwijl ik nog wel wat dikke boeken op mijn lijstje heb staan!

Ook heb ik voor dit weblog het idee dat ik zoveel mogelijk actuele boeken moet bespreken, hoewel ik nog wel aan aantal klassiekers zou willen lezen.

Voor het bewust lezen en een boek goed te laten bezinken, is het schrijven van recensies wel weer goed, maar eenmaal hieraan gewend, zou ik dit ook zonder recensies kunnen blijven doen.

Verder gaat mijn weblog op 23 augustus a.s. migreren en ik hoop dat het me lukt mijn gegevens mee te verhuizen!

Al met al allerlei overwegingen en ben ik er nog niet helemaal uit. Als je hierop een reactie hebt, dan kun je deze onderaan dit bericht achterlaten. Alvast bedankt!

Groetjes,
Linda

Beste lezer,
Na twee jaar schrijven en bijna 100 recensies verder denk ik er serieus over om met dit weblog te stoppen. Ik vind het nog wel leuk om te doen, maar merk dat mijn leesgedrag er sterk door bepaald wordt.

Zo zal ik niet snel meer een dikke pil pakken, omdat ik daar meer tijd voor nodig heb en er dus niet zo snel een recensie over kan schrijven. Terwijl ik nog wel wat dikke boeken op mijn lijstje heb staan!

Ook heb ik voor dit weblog het idee dat ik zoveel mogelijk actuele boeken moet bespreken, hoewel ik nog wel aan aantal klassiekers zou willen lezen.

Voor het bewust lezen en een boek goed te laten bezinken, is het schrijven van recensies wel weer goed, maar eenmaal hieraan gewend, zou ik dit ook zonder recensies kunnen blijven doen.

Verder gaat mijn weblog op 23 augustus a.s. migreren en ik hoop dat het me lukt mijn gegevens mee te verhuizen!

Al met al allerlei overwegingen en ben ik er nog niet helemaal uit. Als je hierop een reactie hebt, dan kun je deze onderaan dit bericht achterlaten. Alvast bedankt!

Groetjes,
Linda

Ángela Becerra
Jaar:2006 (o) 2008 (v) – Pagina’s: 431 – Sterren:4
Mazarine is een jonge vrouw in het Parijs van de twintigste eeuw die haar ouders verloren heeft en erg eenzaam is. Maar ze heeft op een geheime plek het in tact gebleven lichaam van Sienna in bewaring, een heilige, jonge vrouw, die haar kracht schenkt. Als ze les krijgt van de beroemde, oudere schilder Cadiz, verandert haar leven drastisch. Cadiz is een man van weinig woorden en geeft Mazarine minimale aanwijzingen. Zij raakt in de ban van haar meester die met haar gevoelens lijkt te spelen.
Dan merkt ze dat ze achtervolgd wordt en blijkt dat er mensen op zoek zijn naar het heilige lichaam dat zij bewaart. Er is een geheim genootschap dat Sienna vereert en haar graag weer bij zich wil hebben. Een antiquair bij Mazarine in de straat achterhaalt meer informatie over de groep en zorgt ervoor dat Mazarine en hij anoniem bij een bijeenkomst van het genootschap kunnen zijn.
De schrijfster maakt van de zoektocht naar het verhaal van Sienna een spannend verhaal. Langzaam komt Mazarine steeds iets meer te weten en meer dan eens wordt ze op het verkeerde been gezet. Behalve de gevoelens voor Cadiz, voelt ze op zeker moment ook iets voor een jonge man, die later zijn zoon blijkt te zijn.
Becerra weet beeldend de drijfveren van de schilder en het meisje te verwoorden. De verborgen geschiedenis van de heilige wordt op magische wijze ontrafeld. Het verhaal sleept je mee en ook al is het drama soms wat zwaar aangezet, het blijft een boeiend verhaal. Ook het happy end is de schrijfster vergeven, omdat de hoofdpersonen zoveel obstakels hebben overwonnen om daar te komen. De tijd lijkt alle wonden te helen en het ontbreekt hem aan stilstand. Mazarine die altijd in de rouw was, ondergaat een ware loutering en schenkt uiteindelijke nieuw leven, wat haarzelf ook een nieuw leven geeft. Een mooi boek!

Ángela Becerra
Jaar:2006 (o) 2008 (v) – Pagina’s: 431 – Sterren:4
Mazarine is een jonge vrouw in het Parijs van de twintigste eeuw die haar ouders verloren heeft en erg eenzaam is. Maar ze heeft op een geheime plek het in tact gebleven lichaam van Sienna in bewaring, een heilige, jonge vrouw, die haar kracht schenkt. Als ze les krijgt van de beroemde, oudere schilder Cadiz, verandert haar leven drastisch. Cadiz is een man van weinig woorden en geeft Mazarine minimale aanwijzingen. Zij raakt in de ban van haar meester die met haar gevoelens lijkt te spelen.
Dan merkt ze dat ze achtervolgd wordt en blijkt dat er mensen op zoek zijn naar het heilige lichaam dat zij bewaart. Er is een geheim genootschap dat Sienna vereert en haar graag weer bij zich wil
hebben. Een antiquair bij Mazarine in de straat achterhaalt meer informatie over de groep en zorgt ervoor dat Mazarine en hij anoniem bij een bijeenkomst van het genootschap kunnen zijn.
De schrijfster maakt van de zoektocht naar het verhaal van Sienna een spannend verhaal. Langzaam komt Mazarine steeds iets meer te weten en meer dan eens wordt ze op het verkeerde been gezet. Behalve de gevoelens voor Cadiz, voelt ze op zeker moment ook iets voor een jonge man, die later zijn zoon blijkt te zijn.
Becerra weet beeldend de drijfveren van de schilder en het meisje te verwoorden. De verborgen geschiedenis van de heilige wordt op magische wijze ontrafeld. Het verhaal sleept je mee en ook al is het drama soms wat zwaar aangezet, het blijft een boeiend verhaal. Ook het happy end is de schrijfster vergeven, omdat de hoofdpersonen zoveel obstakels hebben overwonnen om daar te komen. De tijd lijkt alle wonden te helen en het ontbreekt hem aan stilstand. Mazarine die altijd in de rouw was, ondergaat een ware loutering en schenkt uiteindelijke nieuw leven, wat haarzelf ook een nieuw leven geeft. Een mooi boek!

Ángela Becerra
Jaar:2006 (o) 2008 (v) – Pagina’s: 431 – Sterren:4
Mazarine is een jonge vrouw in het Parijs van de twintigste eeuw die haar ouders verloren heeft en erg eenzaam is. Maar ze heeft op een geheime plek het in tact gebleven lichaam van Sienna in bewaring, een heilige, jonge vrouw, die haar kracht schenkt. Als ze les krijgt van de beroemde, oudere schilder Cadiz, verandert haar leven drastisch. Cadiz is een man van weinig woorden en geeft Mazarine minimale aanwijzingen. Zij raakt in de ban van haar meester die met haar gevoelens lijkt te spelen.
Dan merkt ze dat ze achtervolgd wordt en blijkt dat er mensen op zoek zijn naar het heilige lichaam dat zij bewaart. Er is een geheim genootschap dat Sienna vereert en haar graag weer bij zich wil hebben. Een antiquair bij Mazarine in de straat achterhaalt meer informatie over de groep en zorgt ervoor dat Mazarine en hij anoniem bij een bijeenkomst van het genootschap kunnen zijn.
De schrijfster maakt van de zoektocht naar het verhaal van Sienna een spannend verhaal. Langzaam komt Mazarine steeds iets meer te weten en meer dan eens wordt ze op het verkeerde been gezet. Behalve de gevoelens voor Cadiz, voelt ze op zeker moment ook iets voor een jonge man, die later zijn zoon blijkt te zijn.
Becerra weet beeldend de drijfveren van de schilder en het meisje te verwoorden. De verborgen geschiedenis van de heilige wordt op magische wijze ontrafeld. Het verhaal sleept je mee en ook al is het drama soms wat zwaar aangezet, het blijft een boeiend verhaal. Ook het happy end is de schrijfster vergeven, omdat de hoofdpersonen zoveel obstakels hebben overwonnen om daar te komen. De tijd lijkt alle wonden te helen en het ontbreekt hem aan stilstand. Mazarine die altijd in de rouw was, ondergaat een ware loutering en schenkt uiteindelijke nieuw leven, wat haarzelf ook een nieuw leven geeft. Een mooi boek!

Ángela Becerra
Jaar:2006 (o) 2008 (v) – Pagina’s: 431 – Sterren:4
Mazarine is een jonge vrouw in het Parijs van de twintigste eeuw die haar ouders verloren heeft en erg eenzaam is. Maar ze heeft op een geheime plek het in tact gebleven lichaam van Sienna in bewaring, een heilige, jonge vrouw, die haar kracht schenkt. Als ze les krijgt van de beroemde, oudere schilder Cadiz, verandert haar leven drastisch. Cadiz is een man van weinig woorden en geeft Mazarine minimale aanwijzingen. Zij raakt in de ban van haar meester die met haar gevoelens lijkt te spelen.
Dan merkt ze dat ze achtervolgd wordt en blijkt dat er mensen op zoek zijn naar het heilige lichaam dat zij bewaart. Er is een geheim genootschap dat Sienna vereert en haar graag weer bij zich wil
hebben. Een antiquair bij Mazarine in de straat achterhaalt meer informatie over de groep en zorgt ervoor dat Mazarine en hij anoniem bij een bijeenkomst van het genootschap kunnen zijn.
De schrijfster maakt van de zoektocht naar het verhaal van Sienna een spannend verhaal. Langzaam komt Mazarine steeds iets meer te weten en meer dan eens wordt ze op het verkeerde been gezet. Behalve de gevoelens voor Cadiz, voelt ze op zeker moment ook iets voor een jonge man, die later zijn zoon blijkt te zijn.
Becerra weet beeldend de drijfveren van de schilder en het meisje te verwoorden. De verborgen geschiedenis van de heilige wordt op magische wijze ontrafeld. Het verhaal sleept je mee en ook al is het drama soms wat zwaar aangezet, het blijft een boeiend verhaal. Ook het happy end is de schrijfster vergeven, omdat de hoofdpersonen zoveel obstakels hebben overwonnen om daar te komen. De tijd lijkt alle wonden te helen en het ontbreekt hem aan stilstand. Mazarine die altijd in de rouw was, ondergaat een ware loutering en schenkt uiteindelijke nieuw leven, wat haarzelf ook een nieuw leven geeft. Een mooi boek!